ஒரு கட்டத்தில் 7,000 பேர் பார்த்த மேடை நாடகம்.. முதல் தயாரிப்பிலேயே தேசிய விருது!! கமர்ஷியல் ஹீரோ இல்லாமல் பழங்குடியினருக்காக குரல் கொடுத்த சுஹாசினி; சோவியத் ஒன்றியம் வரை சென்ற ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’!

1983ஆம் ஆண்டு தமிழ் சினிமாவை நினைத்தால் பெரிய நட்சத்திரங்கள், இளையராஜாவின் இசை, கிராமத்து காதல்கள், குடும்ப மெலோடிராமாக்கள் என பல படங்கள் நினைவுக்கு வரும். ஆனால் அதே ஆண்டில் பெரிய ஹீரோ இல்லாமல், காதலை மையமாக வைக்காமல், ஒரு பழங்குடியினப் பெண்ணுக்கு நடந்த அநீதியை வைத்து முழுப் படத்தையும் நகர்த்திய திரைப்படம் ஒன்று வந்தது. அதன் பெயர் ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’. சுஹாசினி, ராஜீவ், லலிதா, பூர்ணம் விஸ்வநாதன் ஆகியோர் நடித்த இந்தப் படத்தை எழுதி இயக்கியவர் கோமல் சுவாமிநாதன். படம் வெளியான காலத்தில் பெரிய வணிக அலை உருவாக்கவில்லை; ஆனால் தேசிய அளவில் கிடைத்த அங்கீகாரம் அதை தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் தனியாக நிறுத்தியது.

‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ நேரடியாக சினிமாவுக்காக எழுதப்பட்ட கதை கிடையாது. முதலில் இதே பெயரில் மேடை நாடகமாக கோமல் சுவாமிநாதன் எழுதியிருந்தார். அந்த நாடகம் தமிழ்நாட்டின் பல பகுதிகளில் நடத்தப்பட்டது; குறிப்பாக கம்யூனிஸ்ட் அமைப்புகள் அதை பல இடங்களுக்கு கொண்டு சென்றதாக பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. ஒரு கட்டத்தில் 7,000க்கும் அதிகமான மக்கள் இந்த நாடகத்தை பார்த்ததாகவும் சினிமா வரலாற்றுப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. ஒரு நட்சத்திரத்தின் ரசிகர் கூட்டத்தை வைத்து அந்த அளவிலான மக்கள் வரவில்லை; சமூக பிரச்சினையை மையமாக வைத்த ஒரு மேடை நாடகத்தைக் காண அந்த கூட்டம் வந்தது என்பதே அதன் முதல் பெரிய சிறப்பு.

அதற்கு முன்பே கோமல் சுவாமிநாதன் எழுதிய ‘தண்ணீர் தண்ணீர்’ நாடகம் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. கிராமங்களில் குடிநீர் பிரச்சினையை அரசு இயந்திரம் எப்படி மேலும் மோசமாக்குகிறது என்பதைக் கடுமையாக பேசிய அந்த நாடகத்தை கே.பாலச்சந்தர் திரைப்படமாக்கினார். தேசிய அளவிலும் அது பேசப்பட்டது. ஆனால் ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ வந்தபோது தனது நாடகத்தை வேறு இயக்குநரிடம் கொடுக்காமல், கோமல் சுவாமிநாதனே கேமராவின் பின்னால் நின்றார். நாடக மேடையில் பேசிக்கொண்டிருந்த அவரது அரசியல்–சமூக கோபம், இங்கே நேரடியாக சினிமா மொழிக்குள் வந்தது.

கதை ஒரு கல்லூரி மாணவியான அனாமிகாவை மையமாக கொண்டது. முதுநிலை படிக்கும் அவள் தனது நண்பர்களுடன் பழங்குடியின மக்களின் வாழ்க்கையை ஆய்வு செய்வதற்காக மலைப்பகுதிக்கு செல்கிறாள். அங்கே கங்கம்மா என்ற இளம் பழங்குடியினப் பெண்ணுடன் நட்பு உருவாகிறது. நகரத்திற்கு திரும்பிவந்த பிறகு அந்த மக்களின் வாழ்க்கை நிலையை மறந்துவிடாமல், ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் அனாமிகாவுக்கு வருகிறது. மீண்டும் அந்தப் பகுதிக்கு சென்றபோதுதான் கங்கம்மா இறந்துவிட்டதாக தெரிகிறது. அந்த ஒரு செய்தியிலிருந்து படம் சாதாரண கல்லூரி மாணவி கதையிலிருந்து அரசியல் விசாரணையாக மாறுகிறது.

கங்கம்மாவின் இறப்பின் பின்னால் இருப்பது தனிப்பட்ட காதல் தோல்வியோ குடும்ப சண்டையோ அல்ல. அவள் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாக்கப்பட்ட பிறகு உயிரை மாய்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். குற்றவாளி சாதாரண மனிதனும் இல்லை; செல்வாக்கு மிக்க அரசியல்வாதியின் மகன். இதிலிருந்து அனாமிகா எடுத்த முடிவுதான் படத்தின் உண்மையான மையம். “எனக்கு சம்பந்தமில்லாத விஷயம்” என்று நகர வாழ்க்கைக்கு திரும்பாமல், அந்தப் பெண்ணுக்காக உண்மையைத் தேட ஆரம்பிக்கிறாள். இந்த இடத்தில் சுஹாசினிக்கு வழக்கமான ஹீரோயின் பாட்டு, காதல், குடும்ப சிக்கல் எதுவும் கொடுக்காமல், கேள்வி கேட்கும் பெண்ணாக கோமல் சுவாமிநாதன் எழுதினார்.

ராஜீவ் நடித்த முத்துவேல் ஒரு போலீஸ் அதிகாரி. ஆனால் கதாநாயகியை காதலித்து காப்பாற்றும் வழக்கமான ஹீரோவாக அவரை உருவாக்கவில்லை. அனாமிகா தேடும் உண்மைக்கு நிர்வாக அமைப்பின் உள்ளிருந்து உதவும் மனிதராக வருகிறார். விசாரணை குற்றவாளியை நோக்கி நகரும் போது அரசியல் அழுத்தம் தொடங்குகிறது; முத்துவேல் இடமாற்றம் செய்யப்படுகிறார். அனாமிகாவும் அவரது தந்தையும் கைது செய்யப்படுகிறார்கள். சட்டம், அதிகாரம், அரசியல் செல்வாக்கு மூன்றும் ஒரே நேரத்தில் எதிராக நின்றால் ஒரு சாதாரண குடிமகன் எவ்வளவு பலவீனமாகிவிடுகிறான் என்பதை கதை மெதுவாக காட்டுகிறது.

அந்த காலத்து பல சமூகப் படங்களில் கடைசியில் ஒரு நல்ல போலீஸ் அதிகாரி அல்லது பெரிய தலைவர் வந்து எல்லாவற்றையும் சரி செய்துவிடுவார். ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ அதற்கு பதிலாக, அமைப்புக்குள் இருந்த முத்துவேல் தனது வேலையையே விட்டு அனாமிகாவின் போராட்டத்தில் இணையும் பாதையை எடுத்தது. பிரச்சினைக்கு ஒரு “சூப்பர் ஹீரோ” தீர்வு கொடுக்காமல், பாதிக்கப்பட்ட மக்களே ஒன்றிணைய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை படம் முன்வைத்தது. இதுதான் தேசிய விருது தேர்வுக்குழுவும் குறிப்பிட்ட முக்கிய காரணம். சிறந்த தமிழ் படத்திற்கான விருது வழங்கும்போது, பழங்குடியினர் நலன் குறித்த காரணத்தை நேர்மையாக முன்வைத்த படம் என்று அதிகாரப்பூர்வமாக பதிவு செய்யப்பட்டது.

இந்த விருதுக்குப் பின்னால் இன்னொரு சுவாரசியம் இருக்கிறது. ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ தயாரித்த ஸ்ரீ முத்தியாலம்மன் கிரியேஷன்ஸ் நிறுவனத்துக்கு இதுவே முதல் தயாரிப்பு என்று தேசிய திரைப்பட விருது பட்டியலே குறிப்பிடுகிறது. டி.பி.வரதராஜன் மற்றும் விஜயலட்சுமி தேசிகன் தொடங்கிய நிறுவனத்தின் முதல் படமே தேசிய விருதை வென்றது. தயாரிப்பாளர்களுக்கு ரஜத கமலும் ₹15,000 பரிசுத் தொகையும், இயக்குநர் கோமல் சுவாமிநாதனுக்கு ரஜத கமலும் ₹7,500 பரிசும் வழங்கப்பட்டது. ஒரு புதிய தயாரிப்பு நிறுவனம் தனது முதல்படத்திலேயே எடுத்த பாதை பெரிய நட்சத்திரம் அல்ல; பழங்குடியின சமூகத்தின் பிரச்சினை என்பதே இன்னும் முக்கியமானது.

படத்தில் சுஹாசினியுடன் நடித்த கங்கம்மா கதாபாத்திரமும் வெறும் கதையை தொடங்கிவைக்கும் பெண் அல்ல. அவளுக்கு நடந்த அநீதிதான் முழுக் கதையையும் இயக்குகிறது. ஆனால் வழக்கமான சினிமாவில் போல் அவளுடைய துயரத்தை நீண்ட மெலோடிராமாவாக பயன்படுத்தாமல், அவள் வாழ்ந்த சமூகமே எப்படி அதிகாரத்தால் ஒடுக்கப்படுகிறது என்ற பெரிய கேள்விக்குள் கோமல் அதை எடுத்துச் சென்றார். ஒரு குற்றவாளியை பிடிக்கிறோமா என்பதிலிருந்து, இப்படிப்பட்ட குற்றத்தை மறைக்க முடியும் அளவுக்கு ஒரு அமைப்பு ஏன் இருக்கிறது என்ற கேள்விக்கே படம் நகர்கிறது. அதுதான் இன்று பார்த்தாலும் இந்தக் கதையை வெறும் “1983 சமூகப் படம்” என்று விலக்க முடியாமல் செய்கிறது.

பூர்ணம் விஸ்வநாதன் நடித்த அக்னி கதாபாத்திரம் பத்திரிகை உலகத்தின் பிரதிநிதியாக வருகிறது. அனாமிகா கண்டுபிடிக்கும் தகவல் பொதுமக்களிடம் செல்ல வேண்டுமானால் செய்தித்தாளின் உதவி அவசியம் என்ற இடத்தில் அந்தப் பாத்திரம் செயல்படுகிறது. இதன் மூலம் நீதிமன்றம்–போலீஸ் மட்டுமல்லாமல் ஊடகமும் சமூகப் போராட்டத்தில் எந்த இடத்தில் இருக்கிறது என்பதை படம் பேசுகிறது. 1983ல் சமூகத்தில் அதிகாரம் கொண்ட ஒருவரின் மகனை எதிர்த்து செய்தி வெளியிடுவது என்ன விளைவுகளை உருவாக்கும் என்பதையும் கதை நேரடியாக கையாள்கிறது.

படத்தின் பெரும்பகுதி உரையாடல் மற்றும் சமூகச் சிக்கல்களை மையமாக வைத்திருந்தாலும், இசையை முழுமையாக தவிர்க்கவில்லை. எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் இசையமைத்தார்; வாலி மற்றும் வைரமுத்து பாடல்கள் எழுதினர். ‘என் பெயரே எனக்கு’, ‘ஓடக்கரையில் புளியமரம்’, ‘நல்ல காலம் பிறந்தாச்சு’ போன்ற பாடல்கள் இடம்பெற்றன. ‘ஓடக்கரையில் புளியமரம்’ பாடல் வெள்ளிமலை அருவிப் பகுதியில் படமாக்கப்பட்டதாக தயாரிப்பு பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. சமூகச் செய்தியை மட்டும் பேசும் உலர்ந்த படம் போல இல்லாமல், இசை மற்றும் இயற்கை காட்சிகளுக்கும் இடம் கொடுத்தது அதன் சினிமா வடிவத்தை காப்பாற்றியது.

இங்கே இன்னொரு வேறுபாடும் தெரிகிறது. 1980களின் ஆரம்பத்தில் இளையராஜா தமிழ் திரையிசையில் மிகப்பெரிய சக்தியாக வளர்ந்திருந்த காலம். அந்த சூழலில் கோமல் சுவாமிநாதன் தனது சமூகப் படத்திற்கு மூத்த இசை ஜாம்பவானான எம்.எஸ்.விஸ்வநாதனை தேர்வு செய்தார். எஸ்.பி.பாலசுப்பிரமணியம், வாணி ஜெயராம், பி.சுசீலா, மலேசியா வாசுதேவன் உள்ளிட்ட குரல்கள் அந்த ஆல்பத்தில் இருந்தன. படம் முழுவதும் பிரச்சார உரையாக மாறாமல் இருக்க இந்த இசை இடைவெளிகள் ஒரு தனி மென்மையை கொடுத்தன.

‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ 1983 செப்டம்பர் 30ஆம் தேதி வெளியானது. அக்கால விமர்சனங்களில் படத்தின் சமூக நோக்கமும், சுஹாசினி உள்ளிட்ட நடிகர்களின் நடிப்பும் பாராட்டப்பட்டது. ‘கல்கி’ விமர்சனம் சிக்கலான பிரச்சினையை கோமல் சுவாமிநாதன் தெளிவாக கையாள்ந்ததாக பதிவு செய்தது; ‘அண்ணா’ இதழின் விமர்சனமும் நடிப்பு, இசை, கேமரா உள்ளிட்ட அம்சங்களை பாராட்டியது. பெரிய வணிக வெற்றிப் படங்களின் பட்டியலில் இது இன்று அதிகமாக நினைவுகூரப்படாவிட்டாலும், அந்த ஆண்டின் சிறந்த தமிழ் திரைப்படத்திற்கான தேசிய விருது இதற்கே கிடைத்தது.

அதோடு இந்தப் படத்தின் பயணம் இந்தியாவுக்குள் முடிந்துவிடவில்லை. பின்னர் சோவியத் ஒன்றியத்திலும் ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ திரையிடப்பட்டதாக சினிமா ஆய்வாளர் சுதா ராஜகோபாலனின் ஆய்வில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. அங்கு வெளியான விமர்சனத்தில், படத்தின் சீர்திருத்த மனநிலையை அதன் படைப்பாளியின் முற்போக்கு நோக்குடன் இணைத்து பார்த்ததாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஒரு தமிழ் சமூக நாடகத்திலிருந்து உருவான படம், ஜவ்வாது மலை பழங்குடியினரின் பிரச்சினையை எடுத்துக்கொண்டு சோவியத் பார்வையாளர்களிடம் சென்று சேர்ந்தது என்பது இன்று அதிகம் பேசப்படாத சினிமா வரலாறு.

கோமல் சுவாமிநாதனின் படைப்புகளை ஒன்றாக பார்த்தால் ஒரு தொடர்ச்சி தெரியும். ‘தண்ணீர் தண்ணீர்’ குடிநீருக்காக போராடும் கிராமத்தை மையமாக வைத்தது. ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ வளர்ச்சியின் எல்லைக்கு வெளியே விட்டுவைக்கப்பட்ட பழங்குடியின மக்களை எடுத்தது. இரண்டு கதைகளிலும் பிரச்சினையின் காரணம் ஒரே ஒரு கெட்ட மனிதன் அல்ல; மக்களை கவனிக்காத அமைப்பும் அதிகாரமும் தான். அதனால்தான் அவரது கதைகள் வெறும் “வில்லனை வெல்லும்” முடிவை நோக்காமல், பார்வையாளரிடமே கேள்வியை விட்டுச் செல்கின்றன.

சுஹாசினியின் சினிமா பயணத்திலும் அனாமிகா வேடம் வித்தியாசமானது. அந்த காலத்தில் முன்னணி நடிகையாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தவர், தனது அழகு அல்லது காதல் கதையை முன்னிறுத்தும் படம் அல்லாமல் ஒரு சமூகப் போராளியாக முழுக் கதையையும் சுமந்தார். ஜவ்வாது மலைக்கு ஆராய்ச்சிக்குச் செல்லும் மாணவியாக ஆரம்பித்து, ஒரு இளம் பெண்ணின் மரணத்துக்கு நீதி கேட்டு அதிகார அமைப்பையே எதிர்க்கும் நிலைக்கு வருகிறாள். ஒரு பெண் கதாபாத்திரத்தின் மாற்றத்தையே திரைப்படத்தின் அரசியல் மாற்றமாக கோமல் பயன்படுத்தினார்.

இன்று ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ பற்றி அதிகமாக பேசப்படாததற்குக் காரணம் அதன் பாடல்கள் அல்லது நட்சத்திர மதிப்பு இல்லாமை இருக்கலாம். ஆனால் அதுவே அதன் மதிப்பும் கூட. ஒரு படத்தை விற்க பெரிய ஹீரோ தேவை என்று கருதப்பட்ட காலத்தில், பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கை, பாலியல் வன்முறைக்குப் பிறகு மறைக்கப்படும் உண்மை, அரசியல் செல்வாக்கு, காவல்துறை அழுத்தம், ஊடகத்தின் பங்கு ஆகியவற்றை வைத்து இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலான திரைப்படம் எடுத்தனர். அதற்காக தேசிய விருது குழு பாராட்டியது வசூல் எண்ணிக்கையை அல்ல; “tribal welfare” பற்றிப் பேசும் அதன் நேர்மையைத்தான்.

ஒரு மேடை நாடகம் தமிழகம் முழுவதும் சுற்றுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் பார்க்கிறார்கள். அதை எழுதிய நாடகாசிரியரே கேமராவை எடுத்துக்கொள்கிறார். புதிதாக தொடங்கப்பட்ட தயாரிப்பு நிறுவனம் பணம் போடுகிறது. சுஹாசினி போன்ற வளர்ந்து வரும் நடிகை கமர்ஷியல் பாதுகாப்பை விட சமூகப் பாத்திரத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார். படம் வெளியான பிறகு தேசிய விருது கிடைக்கிறது. அதன் பிறகு அது சோவியத் ஒன்றியம் வரை செல்கிறது. இந்த முழுப் பயணத்தில்தான் ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ என்ற பெயருக்கே இன்னொரு அர்த்தம் கிடைக்கிறது.

இன்று அந்தப் படம் பெரிய அளவில் ரீ-ரிலீஸ் செய்யப்படவில்லை; அதன் காட்சிகள் சமூக ஊடகங்களில் தினமும் சுற்றுவதுமில்லை. அதனால் அது தோல்வியடைந்த சினிமா வரலாறு ஆகிவிடாது. சில படங்கள் வசூல் பதிவுகளில் வாழும்; சில படங்கள் பாடல்களில் வாழும்; இன்னும் சில படங்கள் தாங்கள் எழுப்பிய கேள்விகளால் மட்டும் காலத்தை கடந்து நிற்கும். ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’ அந்த மூன்றாவது வகை. 1983ல் அது கேட்ட கேள்விகளில் பல, நாற்பது ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும் முழுமையாக பழையதாகிவிடாததே அந்தப் படத்தின் உண்மையான வெற்றி.